Gatunek botaniczny opisany przez H. Witte w 1861 roku, posiada następujące ważne synonimy: Phalaenopsis violacea f. coerulea, Phalaenopsis violacea f. alba, Phalaenopsis violacea subvar. alba, Phalaenopsis violacea var. alba, Polychilos violacea, Stauritis violacea, Stauropsis violacea. Endemiczny dla wysp Andaman, Nicobar i północno-zachodniej Sumatry, szczególnie wzdłuż cieków wodnych, rośnie jako epifit w niskich pozycjach na pniach drzew, gałęziach i lianach zwisających nad wodą, w większości wilgotnych lasów tropikalnych na niskich wysokościach (100 – 150 m).
Takson o małej do średniej wielkości, ciepłolubny, o zwisającym wzroście, z bardzo krótką łodygą, na której osadzone są 3 – 4 eliptyczne liście, do 25 cm długości, tępe, faliste, stopniowo zwężające się ku podstawie. Kwiaty są bardzo pachnące i pojawiają się wiosną. Kwitnienie jest sekwencyjne, z kwiatami pojawiającymi się kolejno, otwierającymi się po 2 – 3 naraz na zwisających, mocnych, łamliwych pędach o długości około 10 – 12,5 cm, z spłaszczonym, zygzakowatym rachią. Kwiaty są małe, o średnicy 3,5-5 cm, pachnące i zazwyczaj fioletowe. Niektóre odmiany mogą mieć zielonkawe odcienie na brzegach listków okwiatu.
Zalecane oświetlenie do uprawy gatunku Phalaenopsis violacea mieści się w przedziale 16000 – 19000 luksów, wskazując na preferencję światła słabego do umiarkowanego. Zalecany fotoperiod to 12 godzin dziennie w sezonie ciepłym.
Idealna temperatura latem wynosi 25–29°C w ciągu dnia i 19–20°C w nocy, natomiast zimą spada do 20–22°C w ciągu dnia i 15–16°C w nocy, co wskazuje na preferencję tego gatunku do niższych temperatur niż pozostałe gatunki Phalaenopsis.
Wilgotność niezbędna do pomyślnego wzrostu Phalaenopsis violacea wynosi 60% przy uprawie w doniczkach oraz 75% przy uprawie typu bare root (jak u gatunków Vanda) lub przy montażu na płytkach z kory.
Inną metodą uprawy tego gatunku jest umieszczenie go w przezroczystych naczyniach ze szkła lub plastiku, co ułatwia kontrolę korzeni i podłoża. Jako podłoże można wybrać korę iglastą o średnicy 2–4 cm lub torfowiec sphagnum. W przypadku montażu na drewnianych płytkach, należy umieścić warstwę mchu sphagnum między płytką a korzeniami rośliny.
Zaleca się podlewanie roślin natychmiast po zauważeniu wyschnięcia, nawet częściowego, podłoża, uważnie obserwując kolor korzeni. Gdy zaczynają one przybierać srebrzysty odcień zamiast zielonego, jest to znak, że rośliny trzeba podlać. W przypadku roślin uprawianych bez podłoża, w sezonie ciepłym można podlewać nawet codziennie, zwracając szczególną uwagę na usunięcie nadmiaru wody zgromadzonej w kątach liści i w centralnej części łodygi, ponieważ może to powodować choroby grzybowe. W ciepłym okresie rośliny powinny być dodatkowo zraszane, zabiegi te wykonuje się po południu, aby umożliwić wyschnięcie roślin przed zmierzchem.
Nawożenie powinno odbywać się co trzecie podlewanie, stosując 50% dawki wskazanej na opakowaniu. Nawozy należy podawać po podlewaniu, aby ułatwić wchłanianie składników odżywczych i zapobiec poparzeniom chemicznym korzeni.
Dla tego gatunku nie jest wymagana okresowa przerwa, Phalaenopsis violacea może kwitnąć w dowolnym momencie roku, zwłaszcza w okresie od maja do października. Nie zaleca się przycinania pędów po zakończeniu kwitnienia, ponieważ mają one tendencję do dalszego wzrostu i ponownego kwitnienia przez kilka kolejnych sezonów.
Chcesz zobaczyć więcej artykułów i zdobyć więcej wiedzy? Ten artykuł jest dostępny za darmo, ale możesz wesprzeć secretgarden.ro z recenzją tutaj:
Google: Recenzje na Google
Facebook: Recenzje na Facebooku