Nazywane także fiołkowymi storczykami, gatunki rodzaju Miltoniopsis, opisane w 1889 roku przez Alexandre'a Godefroy – Lebeufa, w liczbie 5-6, tworzą jednak ponad 2000 hybryd ogrodniczych. Chociaż początkowo zaliczano je do rodzaju Miltonia, później stwierdzono, że mają znacznie więcej podobieństw do rodzaju Odontooglossum. Spośród 5 – 6 znanych gatunków botanicznych tylko 3, mianowicie Miltoniopsis roezlii, Miltoniopsis Vexillaria i Miltoniopsis phalaenopsis, stanowią gatunki rodzicielskie, które posłużyły jako podstawa do stworzenia imponującej liczby hybryd ogrodniczych.
Gatunki pochodzą z Kostaryki, Panamy, Wenezueli, Kolumbii, Ekwadoru i Peru, gdzie występują na wysokościach od 500 do 2000 m i w zmiennym klimacie, od wilgotnych, bardzo ciepłych łąk po stosunkowo chłodne wilgotne lasy jako strefę pośrednią, zamieszkując wilgotne lasy o klimacie umiarkowanym.
Podstawową cechą wszystkich preferowanych miejsc jest wysoka wilgotność, ponieważ w tych rejonach deszcze są częste przez cały rok, często towarzyszą im obfite osady rosy lub częste mgły.
Gatunki epifityczne lub litofilne, członkowie rodzaju Miltoniopsis różnią się od gatunków Miltonia obecnością pojedynczego liścia na szczycie pseudobulwy, otoczonego wyraźnymi liśćmi o wyglądzie pochew. Rośliny są średniej wielkości, o wzroście sympodialnym, z cienkimi, wąskimi, jasnozielonymi liśćmi ułożonymi w wachlarz u podstawy spłaszczonych pseudobulw, w ich bardziej spłaszczonych partiach.
Główny sezon kwitnienia trwa od wiosny do jesieni, jednak niektóre gatunki oraz większość hybryd mogą kwitnąć o każdej porze roku. Tworzą kwiatostany z 3 – 7 trwałych kwiatów, utrzymujących się do 5 tygodni lub czasem dłużej, które jednak szybko więdną po ścięciu, o dużych rozmiarach (7 – 8 cm), pachnące, o imponującym wyglądzie i zmiennej kolorystyce, od żółtego po odcienie czerwieni i fioletu.
Rodzaj Miltoniopsis preferuje niskie poziomy promieniowania świetlnego, od 9000 do 15000 luksów, bez bezpośredniego narażenia na promienie słoneczne, podobnie jak gatunki Paphiopedillum z plamistymi liśćmi, jednak z wartościami stosunkowo wyższymi niż zalecane dla gatunków Phalaenopsis. W chłodniejszym sezonie mogą tolerować nieco wyższe natężenie światła, sięgające do 18000 luksów. Ze względu na niskie wymagania dotyczące promieniowania świetlnego, gatunki rodzaju Miltoniopsis można bez problemu uprawiać przy sztucznym oświetleniu, pod warunkiem zapewnienia umiarkowanego do wysokiego poziomu wilgotności. W wielu przypadkach zauważono poprawę jakości kwiatów, jeśli zostaną one przeniesione do bardziej zacienionych miejsc zaraz po utworzeniu pąków.
Wskaźnikiem, że rośliny otrzymują wystarczającą ilość światła, jest jasnozielony kolor liści. Bladozielone liście wskazują na nadmiar światła, natomiast ciemnozielone liście sygnalizują niedobór tego parametru. Różowawy lub żółto-różowy odcień liści oznacza konieczność zmniejszenia natężenia promieniowania świetlnego. Prawidłowe oświetlenie objawia się delikatnym, lekko różowym odcieniem liści. Często trudno jest zapewnić odpowiednią ilość światła, która wywoła kwitnienie, nie powodując jednocześnie bladych liści. Przy bardzo intensywnym świetle liście mogą ulec poparzeniom słonecznym, zwłaszcza w środku lata.
Temperatura w ich naturalnych rejonach rzadko przekracza 27℃ w ciągu dnia, a nocą często spada do 10℃ lub niżej. Rodzaj Miltoniopsis rośnie efektywnie w temperaturach podobnych do tych dla rodzaju Odontoglossum, w zakresie 6 – 25℃, jednak może tolerować krótkotrwałe odchylenia poza ten zakres. Idealna temperatura do wzrostu i kwitnienia wynosi 23 – 25℃ w ciągu dnia oraz 16 – 18℃ w nocy, z wahaniami około 7 – 8℃. Przy przeważająco niskich temperaturach zaleca się obniżenie wilgotności. Rośliny nie lubią temperatur powyżej 25℃, wymagając zmniejszenia natężenia światła i zwiększenia wilgotności, aby móc tolerować takie warunki. Ważne jest, aby pamiętać, że tolerancja na wyższe temperatury wzrasta wraz ze wzrostem wilgotności.
Wilgotność niezbędna do wzrostu storczyków Miltoniopsis musi być wysoka, dlatego idealne jest łączenie ich w większe grupy z innymi gatunkami roślin preferującymi wysoką wilgotność. Optymalne wartości mieszczą się w przedziale 70 – 80%, z maksymalnymi wartościami w nocy sięgającymi 80 – 90% oraz minimalnymi w godzinach popołudniowych, wynoszącymi 50 – 60%. Gatunki Miltoniopsis mogą jednak tolerować przez krótki czas wilgotność nawet na poziomie 20%, pod warunkiem częstego podlewania. W okresach bardzo wysokich temperatur zaleca się zraszanie liści oraz ustawianie donic na tacach z żwirem lub ceramicznymi granulami napełnionymi wodą. Kolejnym ważnym aspektem jest zapewnienie bardzo dobrej wentylacji powietrza, aby zapobiec pojawieniu się chorób grzybowych, ponieważ gatunki Miltoniopsis naturalnie rosną na górnych partiach koron drzew.
Istnieje wiele opcji uprawy gatunków Miltoniopsis pod względem wyboru podłoża, środowiska wzrostu i pojemników. Niezależnie od preferowanego wyboru, należy zdecydować się na takie kombinacje, które sprzyjają zatrzymywaniu wody, jednocześnie umożliwiając jej szybki drenaż. Ponieważ gatunki te mają stosunkowo delikatne korzenie, wybiera się podłoże o drobnej granulacji, takie jak kora sosnowa Orchiata Precision lub specjalnie przygotowane mieszanki zawierające 70% drobnej kory i 30% perlitu (możesz je kupić tutaj). Do tej mieszanki niektórzy hodowcy dodają czasem węgiel drzewny, aby wspomóc absorpcję wody i innych substancji oraz ich stopniowe uwalnianie do środowiska. Rozmiary naczyń uprawowych nie powinny być zbyt duże, lecz wystarczająco pojemne, aby pomieścić masę korzeniową i podłoże. Mniejsze pojemniki pomagają kontrolować podlewanie i zapobiegają nadmiernemu zwilżeniu. W przypadku pojawienia się zgnilizny korzeni najczęstszą przyczyną jest niewystarczający drenaż i nieodpowiednia aeracja podłoża.
Dla storczyków panseluta konieczne jest przesadzanie co 1-2 lata, w zależności od użytego podłoża. Podczas przesadzania zaleca się całkowite usunięcie istniejącego podłoża wraz z usunięciem wszystkich uszkodzonych korzeni, jeśli to konieczne. Następnie rośliny umieszcza się w nowych doniczkach z świeżym podłożem. Wszystkie nacięcia wykonane podczas przycinania korzeni i dzielenia dużych roślin należy zdezynfekować przed umieszczeniem w nowym podłożu, a podlewanie wstrzymać na 24 godziny. Optymalny okres na przesadzanie to jesień, kiedy zaczyna się wzrost nowych korzeni, a nowe przyrosty osiągnęły około połowę czasu potrzebnego do ich dojrzenia. W ten sposób rośliny mają wystarczająco dużo czasu na stabilizację przed wejściem w sezon ciepły.
Wszystkie gatunki Miltoniopsis będą preferować stałe wilgotne środowisko. Niewłaściwe podlewanie spowoduje zwijanie się nowych liści w przypadku niedoboru wody. W ciepłych okresach, w warunkach szklarniowych, orchidee Miltoniopsis będą podlewane codziennie. Gdy wilgotność powietrza spadnie poniżej 30-40%, zaleca się spryskiwanie liści wodą, jednak z zachowaniem ostrożności, aby liście wyschły przed zachodem słońca. Nigdy nie należy pozwolić na całkowite wyschnięcie podłoża na dłużej niż 1-2 dni, zwłaszcza w sezonie ciepłym.
Nawożenie będzie przeprowadzane od wiosny do wczesnej jesieni, w okresie wzrostu, ale nie zimą. Nawóz będzie stosowany w rozcieńczeniu 25 – 50% zalecanej dawki przez producenta, a jego podawanie będzie odbywać się co 1-2 miesiące. Po nawożeniu stosuje się podlewanie przez zanurzenie, aby usunąć nadmiar nawozu. Stymulacja kwitnienia będzie realizowana przez stosowanie nawozów ubogich w Mg.
Warunki uprawy będą utrzymywane na stałym poziomie przez cały rok, zapewniając różnicę temperatur (która naturalnie występuje w większości domów) od 6 do 11 ℃ między dniem a nocą. Podlewanie będzie nieco ograniczone w okresie zimowym, zwłaszcza jeśli rośliny są uprawiane w warunkach słabego oświetlenia, w miejscach o krótkim okresie światła dziennego lub gdy nocne temperatury spadają poniżej 16℃. Przy ograniczeniu ilości wody zimą, zaprzestanie się również stosowania nawozu, który można ponownie podać wraz z powrotem do schematu podlewania charakterystycznego dla ciepłego sezonu.
Chcesz zobaczyć więcej artykułów i zdobyć więcej wiedzy? Ten artykuł jest dostępny za darmo, ale możesz wesprzeć secretgarden.ro z recenzją tutaj:
Google: Recenzje w Google
Facebook: Recenzje na Facebooku