Storczyk Calanthe Sedenii Harrisii jest hybrydą wtórną, pochodzącą z krzyżówki gatunku botanicznego Calanthe Vestita z hybrydą pierwotną Calanthe Veitchii - która z kolei pochodzi z krzyżówki gatunków botanicznych Calanthe Vestita i Calanthe Rosea. Formuła tej hybrydy jest następująca: Calanthe Rosea 25%, Calanthe Vestita 75%.
Rodzaj Calanthe został po raz pierwszy opisany przez Roberta Browna (botanika i paleobotanika ze Szkocji, 21 grudnia 1773 - 10 czerwca 1858, który prowadził badania prowadzące do odkrycia licznych gatunków i rodzajów roślin z Australii) w 1821 roku, publikując swój rękopis w Rejestrze Botanicznym (znanym również jako "Rejestr Botaniczny Edwarda", ilustrowany dziennik ogrodniczy, publikowany w latach 1815-1847).
Poza wartością estetyczną taksonów tego rodzaju, jego sława wynika również z faktu, że J. Dominyi, hodowca storczyków, uzyskał pierwszy sztuczny hybryd storczyków poprzez krzyżowanie gatunków botanicznych Calanthe, uzyskując takson Calanthe Dominyi (C. masuca X C. furcata).
Rozmieszczenie rodzaju jest związane z półkulą południową, gatunki występują we wszystkich strefach tropikalnych, z większym skupieniem w Azji Południowo-Wschodniej. Znane są taksony o zasięgu subtropikalnym lub tropikalnym, występujące w Chinach, Indiach, Australii, Meksyku, Ameryce Środkowej, Indiach Zachodnich oraz na różnych wyspach Oceanów Spokojnego i Indyjskiego.
W obrębie rodzaju Calanthe, który obejmuje prawie 220 gatunków i taksonów ogrodniczych, istnieją dwa podrodzaje, mianowicie Eucalanthe (prawdziwe Calanthe (gr. Eu= prawdziwy, kallos= piękny, anthos= kwiat), charakteryzujące się utrzymywaniem liści przez cały okres życia, obejmujące gatunki tropikalne i chłodnego klimatu, naziemne - z rozetą u podstawy, z której wyrastają kwiatostany - i pozbawione pseudobulw, oraz Preptanthe, które obejmuje gatunki Calanthe z opadającymi liśćmi w okresie spoczynku, reprezentowanym przez porę chłodną, posiadające pseudobulwy pełniące rolę magazynowania substancji odżywczych i wykazujące przewężenie około jednej trzeciej od ich wierzchołka, a pędy kwiatowe wyrastają u podstawy pseudobulw pozbawionych liści.
Dwa podrodzaje Calanthe nie mogą się rozmnażać, aby tworzyć hybrydy, co prawdopodobnie wskazuje na możliwość, że są to odrębne rodzaje.
Ze względu na złożone pochodzenie tego taksonu (grex), uzyskanego w wyniku kolejnych hybrydyzacji dwóch gatunków botanicznych, cechy fenotypowe i parametry uprawy dla Calanthe Sedenii “Harissii” reprezentują wspólne elementy w tym zakresie, posiadane przez gatunki rodzicielskie.
Tak więc dla tego wyjątkowego i szczególnego storczyka naziemnego wyróżnia się obecność dużych pseudobulw (7 - 10 cm w rozmiarze dorosłym), masywnych, stosunkowo stożkowatych, z charakterystycznymi krawędziami i podłużnymi rowkami, pokrytych membraną i posiadających poprzeczne przewężenie około jednej trzeciej od ich wierzchołka. Duże, pomarszczone lub pofałdowane liście, wzniesione, z wyraźnymi nerwami, o stosunkowo delikatnej konsystencji w porównaniu z innymi storczykami, wyrastają z wierzchołka pseudobulw, gdzie osadzone są za pomocą zwężonej struktury przypominającej ogonek liściowy. Pędy kwiatowe wzniesione, proste lub czasem łukowate, wyrastają u podstawy pseudobulw, niosąc kwiatostany złożone z wielu pojedynczych kwiatów, skupionych ku wierzchołkom pędów, o białym kolorze, z wąskimi działkami kielicha i płatkami o podobnych rozmiarach oraz widocznym, klapowanym labelum z 3 lub 4 płatkami rozciągającymi się na zewnątrz. Prawie zawsze zauważa się obecność kolca podstawowego i labelum, które łączy się z kolumną.
Kwitnienie jest powolne, odbywa się w sezonie zimowym, po opadnięciu liści, między listopadem a marcem. W tej grupie łatwo rosnących storczyków kwiatostany utrzymują się przez długi czas, przekraczając łatwo miesiąc lub dwa od rozpoczęcia wzrostu pędów kwiatowych, co przynosi satysfakcję hodowcom i jest znane wśród pasjonatów jako "Storczyki Bożonarodzeniowe", ze względu na okres, w którym osiągają szczyt kwitnienia.
Z punktu widzenia uprawy, u Calanthe Sedenii Harrisii można zastosować typowy sposób uprawy dla rodzaju Cattleya, z silnym do umiarkowanego światłem (25000 - 35000 luksów), stałą silną wentylacją oraz temperaturami 18 ℃ w nocy i do 26 ℃ w ciągu dnia, aby zapewnić intensywny wzrost.
Jako takson o sezonowym wzroście, podobny do rodzajów Cycnoches i Catasetum, zaleca się optymalizację procesu wzrostu w odpowiednim okresie, aby uzyskać jak największe pseudobulwy latem, poprzez częste podlewanie i nawożenie. Po dojrzeniu pseudobulw podlewanie stopniowo się ogranicza aż do opadnięcia liści, kiedy to całkowicie zaprzestaje się podawania wody.
Duże, szerokie liście są często atakowane przez roztocza, pająki, wełnowce, mszyce, dlatego konieczna jest okresowa interwencja poprzez stosowanie insektycydów i akaracydów.
Środowisko uprawy: pseudobulwy należy oddzielić pojedynczo po kwitnieniu i przed pojawieniem się nowych przyrostów na wiosnę. Należy pamiętać, że pseudobulwy starsze niż 2 lata zwiędną i zgniją, co jest naturalną częścią cyklu przedstawicieli podrodzaju Preptanthe. Korzenie pseudobulw również obumierają w okresie zimowym, podczas spoczynku.
Podłoże używane powinno mieć zdolność zatrzymywania wilgoci, ale jednocześnie szybko i skutecznie odprowadzać nadmiar wody, zalecane są mieszanki specyficzne dla grup storczyków o wzroście naziemnym. Mogą one zawierać korę jodłową lub sosnową, mech sphagnum, torf, a także materię organiczną lub ziemię ogrodową. Calanthe sedenii “Harissii” dobrze nadaje się również do uprawy hydroponicznej.
Zalecane pojemniki do uprawy powinny mieć co najmniej 30 cm średnicy, aby ułatwić rozwój nowych przyrostów.
Pseudobulwy pozbawione liści i korzeni można przechowywać zimą w spiżarniach, piwnicach lub chłodnych piwniczkach po zakończeniu kwitnienia.
Nie zaleca się podlewania roślin przed tym, jak nowe pseudobulwy wyprodukują własne korzenie, ponieważ proces tworzenia korzeni może zostać spowolniony. Pseudobulwy są bardzo delikatne i mogą pękać, dzieląc się na dwie części podczas przesadzania. Górne części pseudobulw mogą być użyte do uzyskania nowych przyrostów, jeśli zostaną wysuszone przez noc, a następnie ułożone poziomo na warstwie mchu sphagnum lub innym podłożu o podobnych właściwościach.
Zalecana wilgotność dla tego taksonu będzie wynosić od 40% do 80%, w zależności od sezonu wzrostu.
Nawożenia będą podawane dwa razy w tygodniu w okresie wzrostu, a następnie zostaną wstrzymane w sezonie spoczynku, po opadnięciu liści.
W wyjątkowych warunkach klimatycznych, gdy wilgotność i temperatura pozostają stałe, można zauważyć kontynuację wzrostu bez sezonu spoczynku i czasami bez kwitnienia, którego rozpoczęcie jest ściśle związane z obecnością suchej pory roku, jak w przypadku Catasetin. W takim przypadku, jeśli inicjacja opadania liści nie następuje samoistnie, zaleca się interwencję poprzez zmniejszenie i zaprzestanie podlewania, praktykę stosowaną również w przypadku gatunków rodzaju Dendrobium z klimatów monsunowych.
Z punktu widzenia klasyfikacji taksonomicznej, Calanthe Sedenii Harrisii należy do rodziny Orchidaceae, podrodziny Epidendroideae, plemienia Collabieae, podplemienia Bletiinae, rodzaju Calanthe, podrodzaju Preptanthe.
Odkryj pełną ofertę storczyków od Secret Garden tutaj (link)
Chcesz zobaczyć więcej artykułów i zdobyć więcej wiedzy? Ten artykuł jest dostępny za darmo, ale możesz wesprzeć secretgarden.ro z recenzją tutaj:
Google: Recenzje w Google
Facebook: Recenzje na Facebooku