Η Lycaste skinneri, γνωστή και ως Lycaste virginalis, είναι ένα επιφυτικό είδος, καταγόμενο από το Μεξικό, τη Γουατεμάλα, το Ελ Σαλβαδόρ και την Ονδούρα, με κατανομή σε υψόμετρο 1650 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Το είδος ανακαλύφθηκε το 1843 από τον John Lindley (5 Φεβρουαρίου 1799 - 1 Νοεμβρίου 1865), Άγγλο βοτανολόγο, κηπουρό και ορχιδολόγο, και αρχικά ταξινομήθηκε στο γένος Maxillaria.
Από τους μεγάλους ψευδοβολβούς του αναπτύσσονται μακριά φύλλα, ενώ τα άνθη, συνήθως μεμονωμένα, είναι τριγωνικά, αναπτύσσονται από τη βάση του νεότερου ψευδοβολβού και έχουν μήκος μεταξύ 10 και 15 εκατοστών. Αυτά ποικίλλουν από καθαρό λευκό (στην ποικιλία "Alba") έως διάφορες αποχρώσεις του ροζ. Αυτή η καθαρότητα των χρωμάτων το καθιστά τον καλύτερο υποψήφιο για τη δημιουργία υβριδίων Lycaste.
Η περίοδος ανθοφορίας είναι συνήθως από τον Νοέμβριο έως τον Απρίλιο, με το αποκορύφωμα στα τέλη Ιανουαρίου και αρχές Φεβρουαρίου. Ένα ώριμο φυτό μπορεί να παράγει από 4 έως 12 άνθη κατά τη διάρκεια της περιόδου ανθοφορίας και αυτά μπορούν να διαρκέσουν έως 6-8 εβδομάδες.
Η Lycaste Skinnerii είναι ένα ερμαφρόδιτο φυτό, ικανό να παράγει εκατομμύρια σπόρους μέσα σε έναν καρπό σε μορφή κάψουλας. Ωστόσο, οι συνθήκες για τη βλάστηση απαιτούν την παρουσία ενός συγκεκριμένου τύπου μυκηλίου, γεγονός που καθιστά αυτό το φυτό πολύ σπάνιο. Η εμπορία του απαγορεύεται στη Γουατεμάλα, όπου είναι επίσης γνωστό ως "Monja Blanca" - "Λευκή Μοναχή". Επιλέχθηκε ως εθνικό λουλούδι λόγω της ομορφιάς και της σπανιότητάς του στις 11 Φεβρουαρίου 1934. Το 1997, όταν η Γουατεμάλα άρχισε να παράγει το κέρμα των 50 σεντ, χαράχτηκε στην εμπρόσθια και οπίσθια όψη του νομίσματος.
Η Lycaste Skinnerii βρίσκεται στα υγρά δάση πεύκου, βελανιδιάς και δέντρων καουτσούκ στο Μεξικό, τη Γουατεμάλα, το Ελ Σαλβαδόρ και την Ονδούρα, με τη μεγαλύτερη συχνότητα στη Γουατεμάλα. Μπορεί να βρεθεί τόσο ως επιφυτική όσο και ως λιθοφυτική. Παρόλο που το είδος αναπτύσσεται σε υψόμετρο 1650 μέτρων, δεν επηρεάζεται από τις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού ούτε από τις χαμηλές θερμοκρασίες του χειμώνα όταν καλλιεργείται σε διαμέρισμα. Το είδος προτιμά χαμηλότερες θερμοκρασίες, συνιστάται η διατήρηση των φυτών σε θερμοκρασίες κάτω από 28 °C το καλοκαίρι και από 14 έως 20 °C τις ημέρες του χειμώνα και πάνω από 10 °C τη νύχτα.
Η ιδανική υγρασία είναι 50% - 70%, σύμφωνα με ορισμένους συγγραφείς, ως γενικός κανόνας, αλλά οι ειδικοί προτείνουν πιο σύνθετα σχήματα που δείχνουν κατώτατο όριο 70% για το δείκτη υγρασίας, με τιμές 90% τις πρωινές ώρες, καθώς ο πολύ ξηρός αέρας επηρεάζει την ανάπτυξη των φυτών επιβραδύνοντας την ανάπτυξη και προκαλώντας το ξεθώριασμα και το στέγνωμα των λουλουδιών.
Το υπόστρωμα καλλιέργειας θα περιέχει ένα μείγμα φλοιού κωνοφόρων με κάρβουνο, διογκωμένη άργιλο, αφρό κηπουρικής και φύλλα σημύδας, και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ακατέργαστες κεραμικές γλάστρες για την εξασφάλιση της κατάλληλης αερισμού των ριζών.
Κατά τις περιόδους σχηματισμού νέων βλαστών, η Lycaste skinnerii χρειάζεται συχνό και άφθονο πότισμα, αποφεύγοντας όμως τη στάση νερού στα δοχεία ανάπτυξης ή στις υποδοχές τους, καθώς μπορεί να προκαλέσει σήψη των ριζών και των κατώτερων μερών του φυτού. Θα διασφαλίζεται η σχετική ξήρανση του υποστρώματος μεταξύ των ποτισμάτων. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, συνιστάται ο ψεκασμός των φυτών για αύξηση της υγρασίας του αέρα.
Οι λιπάνσεις θα γίνονται κάθε 2-3 εβδομάδες κατά την περίοδο ανάπτυξης, σε συγκεντρώσεις 25% - 50% της συνιστώμενης δόσης, με εφαρμογή τόσο ριζικά (για τις ρίζες, με βύθιση), όσο και φυλλικά (με ψεκασμό των φύλλων), η πιο ενδεδειγμένη μέθοδος είναι η εναλλαγή των τύπων εφαρμογής.
Η περίοδος αδράνειας απαιτεί την τοποθέτηση των φυτών σε όσο το δυνατόν πιο φωτεινά σημεία και τη διατήρησή τους σε θερμοκρασίες 14 - 20 °C κατά τη διάρκεια της ημέρας και τουλάχιστον 10 °C τη νύχτα. Το πότισμα θα μειωθεί ελαφρώς, δίνοντας νερό περίπου κάθε 2-3 εβδομάδες. Αν παρατηρηθεί έντονη αφυδάτωση των βολβών, θα γίνονται εβδομαδιαίες ψεκασμοί. Τα φυτά μπορούν να ανθίσουν πριν και μετά την περίοδο αδράνειας. Η αδράνεια θα τελειώσει στις αρχές Μαρτίου, όταν οι θερμοκρασίες αρχίζουν να ανεβαίνουν.
Η Lycaste skinnerii αγαπάει το έντονο ηλιακό φως, αλλά χωρίς να είναι άμεσο, συνιστάται να αποφεύγεται η έκθεση το απόγευμα ή το βράδυ, ειδικά τις ζεστές μέρες, όπου προτιμάται η τοποθέτηση των φυτών πίσω από μια κουρτίνα ή στη σκιά άλλων φυτών, για να αποφευχθούν οι ηλιακά εγκαύματα.
Θέλεις να δεις περισσότερα άρθρα και να αποκτήσεις περισσότερες γνώσεις; Αυτό το άρθρο προσφέρεται δωρεάν, αλλά μπορείς να στηρίξεις secretgarden.ro με μια αξιολόγηση εδώ:
Google: Αξιολόγηση στο Google
Facebook: Αξιολόγηση στο Facebook