Chiloschista pusilla var. πορτοκαλί

Chiloschista pusilla var. orange είναι μια μορφή του είδους Chiloschista pusilla, μιας μικροσκοπικής επίφυτης ορχιδέας που περιγράφηκε από τον Schlechter το 1919. Το είδος συναντάται στην Κίνα, τη Σρι Λάνκα, τη Μαλαισία και το Βιετνάμ, πάνω σε κλαδιά δέντρων σε υγρές περιοχές, σε υψόμετρο 300-1500 m. Το φυτό αποτελείται κυρίως από ένα σύμπλεγμα επίπεδων ριζών, πάνω σε έναν πολύ κοντό κεντρικό βλαστό. Τα φύλλα εμφανίζονται εποχικά, είναι μικρά και ασήμαντα και συνήθως πέφτουν πριν από την ανθοφορία. Η φωτοσύνθεση πραγματοποιείται μέσω των ριζών και όχι μέσω μόνιμου φυλλώματος.

Τα άνθη είναι μικρά, αρωματικά και κυπελλοειδή, με διάμετρο περίπου 0,75 cm. Σε έναν κρεμαστό ανθοφόρο βλαστό μήκους έως 15 cm εμφανίζονται λίγα άνθη, συνήθως την άνοιξη, από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο. Η ποικιλία αυτή ξεχωρίζει για τον πορτοκαλί χρωματισμό της. Η βάση των πετάλων και των σεπάλων έχει χνουδωτή όψη· η στήλη είναι κοντή, ενώ το χείλος διαθέτει λεπτομέρειες που φαίνονται κυρίως από κοντά. Δεν είναι φυτό που εντυπωσιάζει με τα φύλλα του, αλλά με τις ρίζες και τα μικρά, αρωματικά άνθη του.

Το φιλτραρισμένο ή διάχυτο φως είναι κατάλληλο, όχι ο έντονος άμεσος ήλιος. Ένα φωτεινό σημείο με κυκλοφορία αέρα βοηθά τις ρίζες να στεγνώνουν μετά το πότισμα. Οι μέτριες έως θερμές θερμοκρασίες είναι κατάλληλες για καλλιέργεια σε εσωτερικό χώρο· μια μικρή διαφορά μεταξύ ημέρας και νύχτας είναι χρήσιμη. Η υψηλή υγρασία βοηθά, αλλά πρέπει να συνδυάζεται με καλό αερισμό. Ο στάσιμος αέρας και το νερό που παραμένει πάνω στις ρίζες προκαλούν προβλήματα.

Δεν καλλιεργείται σε κλασική γλάστρα. Η στερέωση πάνω σε πλάκα φλοιού ή σε ξύλο με σχετικά λεία υφή είναι ο σωστός τρόπος ανάπτυξης. Το είδος αντιδρά δύσκολα στις μετακινήσεις και στην αποκόλληση από το υπόστρωμα· αφού στερεωθεί καλά, πρέπει να παραμένει στη θέση του. Η επανατοποθέτηση ή η μετακίνηση γίνεται μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητη, κατά προτίμηση όταν εμφανίζονται νέες ρίζες που μπορούν να προσκολληθούν ξανά στο υπόστρωμα.

Ποτίζετε συχνά κατά την περίοδο ανάπτυξης, ώστε οι ρίζες να βρέχονται καλά και στη συνέχεια να στεγνώνουν επιφανειακά μεταξύ των ποτισμάτων. Μην αφήνετε τις ρίζες να παραμένουν εντελώς στεγνές για πολλές ημέρες, αλλά ούτε και συνεχώς βρεγμένες χωρίς αερισμό. Τον χειμώνα, αν μειωθεί το φως, μπορείτε να αυξήσετε λίγο το διάστημα μεταξύ των ποτισμάτων, χωρίς να επιβάλετε αυστηρό λήθαργο. Κατά την ενεργή ανάπτυξη, λιπαίνετε πολύ αραιά, μετά το πότισμα, με λίπασμα για ορχιδέες.

Αν το φυτό παραμένει στάσιμο, ελέγξτε το φως, τον αερισμό και αν οι ρίζες στεγνώνουν σωστά μετά το πότισμα. Μαλακές, σκουρόχρωμες ρίζες ή ρίζες με ξινή μυρωδιά υποδεικνύουν υπερβολική υγρασία χωρίς επαρκή αερισμό. Τα εποχικά φύλλα που πέφτουν πριν από την ανθοφορία δεν αποτελούν από μόνα τους ένδειξη ασθένειας σε αυτό το είδος.