Γνωστά και ως ορχιδέες πασχαλίτσας, τα είδη του γένους Miltoniopsis, που περιγράφηκαν το 1889 από τον Alexandre Godefroy – Lebeuf, σε αριθμό 5-6, έχουν δημιουργήσει πάνω από 2000 κηπουρικούς υβρίδιους. Αν και αρχικά είχαν συμπεριληφθεί στο γένος Miltonia, αργότερα διαπιστώθηκε ότι μοιράζονται πολύ περισσότερες ομοιότητες με το γένος Odontooglossum. Από τα 5 – 6 γνωστά βοτανικά είδη, μόνο 3, συγκεκριμένα τα Miltoniopsis roezlii, Miltoniopsis Vexillaria και Miltoniopsis phalaenopsis, αποτελούν τα γονικά είδη που αποτέλεσαν τη βάση για τη δημιουργία του εντυπωσιακού αριθμού κηπουρικών υβριδίων.
Τα είδη προέρχονται από την Κόστα Ρίκα, τον Παναμά, τη Βενεζουέλα, την Κολομβία, τον Ισημερινό και το Περού, όπου απαντώνται σε περιοχές με υψόμετρο από 500 έως 2000 μέτρα και μεταβλητό κλίμα, από υγρούς, πολύ θερμούς λιβάδες έως σχετικά ψυχρά υγρά δάση ως ενδιάμεση ζώνη, κατοικώντας υγρά δάση με εύκρατο κλίμα.
Το βασικό χαρακτηριστικό όλων των προτιμώμενων τοποθεσιών είναι η αυξημένη υγρασία, καθώς σε αυτές τις περιοχές οι βροχές είναι συχνές καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, συνοδευόμενες συνήθως από εκτεταμένη δροσιά ή συχνή ομίχλη.
Επιφυτικά ή λιθοφυτικά είδη, τα μέλη του γένους Miltoniopsis διαφέρουν από τα είδη Miltonia λόγω της παρουσίας ενός μόνο φύλλου στην κορυφή του ψευδοβόλου, το οποίο περιβάλλεται από διακριτά φύλλα με εμφάνιση θηκών. Τα φυτά είναι μεσαίου μεγέθους, με συμμετοχική ανάπτυξη, με λεπτά, στενά, ανοιχτοπράσινα φύλλα, τοποθετημένα σε βεντάλια στη βάση των πεπλατυσμένων ψευδοβόλων, στις πιο επίπεδες περιοχές τους.
Η κύρια περίοδος ανθοφορίας πραγματοποιείται από την άνοιξη έως το φθινόπωρο, αλλά ορισμένα είδη και το μεγαλύτερο μέρος των υβριδίων μπορούν να ανθίσουν οποιαδήποτε στιγμή του χρόνου. Παράγουν ταξιανθίες με 3 – 7 επίμονους άνθους, διάρκειας έως 5 εβδομάδες ή και περισσότερο, αλλά που μαραίνονται γρήγορα αν κοπούν, με μεγάλες διαστάσεις (7 – 8 εκ.), αρωματικά, με επιβλητική εμφάνιση και ποικίλη χρωματική παλέτα, από κίτρινο έως αποχρώσεις κόκκινου και μοβ.
Το γένος Miltoniopsis προτιμά χαμηλά επίπεδα φωτεινής ακτινοβολίας, από 9000 έως 15000 lux, χωρίς άμεση έκθεση στις ηλιακές ακτίνες, παρόμοια με τα είδη Paphiopedillum με κηλιδωμένα φύλλα, αλλά με σχετικά υψηλότερες τιμές από αυτές που συνιστώνται για τα είδη Phalaenopsis. Τους κρύους μήνες, μπορούν να αντέξουν ελαφρώς υψηλότερα επίπεδα φωτός, φτάνοντας έως και 18000 lux. Εξαιτίας του ότι οι απαιτήσεις σε φωτεινή ακτινοβολία είναι χαμηλές, τα είδη του γένους Miltoniopsis μπορούν να αναπτυχθούν χωρίς προβλήματα με τεχνητό φωτισμό, εφόσον διασφαλίζεται μέτριο έως υψηλό επίπεδο υγρασίας. Σε πολλές περιπτώσεις έχει παρατηρηθεί βελτίωση της ποιότητας των λουλουδιών όταν αυτά μεταφέρονται σε πιο σκιασμένες περιοχές αμέσως μετά το σχηματισμό των οφθαλμών.
Ένας δείκτης ότι τα φυτά λαμβάνουν αρκετό φως είναι το ανοιχτό πράσινο χρώμα των φύλλων. Τα χλωμά φύλλα υποδεικνύουν υπερβολικό φως, ενώ τα σκούρα πράσινα φύλλα δείχνουν ανεπαρκή επίπεδα αυτού του παράγοντα. Το ροζ ή κίτρινο-κόκκινο χρώμα των φύλλων υποδηλώνει την ανάγκη μείωσης της έντασης της ακτινοβολίας του φωτός. Το σωστό φως υποδεικνύεται από την εμφάνιση μιας αχνής, ελαφρώς ροζ απόχρωσης στα φύλλα. Συχνά, είναι δύσκολο να εξασφαλιστεί η απαραίτητη ποσότητα φωτός που να προκαλεί άνθιση χωρίς να προκύψουν χλωμά φύλλα. Σε περίπτωση πολύ έντονου φωτός, τα φύλλα μπορεί να παρουσιάσουν ηλιακά εγκαύματα, ιδιαίτερα προς τα μέσα του καλοκαιριού.
Η θερμοκρασία στις φυσικές περιοχές προέλευσης σπάνια ξεπερνά τους 27℃ κατά τη διάρκεια της ημέρας, ενώ τη νύχτα μπορεί συχνά να πέσει έως και 10℃ ή χαμηλότερα. Το γένος Miltoniopsis αναπτύσσεται αποτελεσματικά σε θερμοκρασίες παρόμοιες με αυτές του γένους Odontoglossum, στο εύρος των 6 – 25℃, αλλά μπορεί να αντέξει μεταβολές εκτός αυτού του εύρους για σύντομα χρονικά διαστήματα. Η ιδανική θερμοκρασία για ανάπτυξη και άνθιση είναι 23 – 25℃ κατά τη διάρκεια της ημέρας και 16 – 18 ℃ τη νύχτα, με διακύμανση περίπου 7 – 8 ℃. Σε περιπτώσεις κυρίως χαμηλών θερμοκρασιών, συνιστάται η μείωση της υγρασίας. Τα φυτά δεν εκτιμούν θερμοκρασίες πάνω από 25 ℃, απαιτώντας μείωση της έντασης του φωτός και αύξηση της υγρασίας για να αντέξουν αυτές τις συνθήκες. Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η αντοχή σε υψηλές θερμοκρασίες αυξάνεται με την αύξηση της υγρασίας.
Η υγρασία που απαιτείται για την ανάπτυξη των ορχιδέων Miltoniopsis πρέπει να είναι υψηλή, ιδανικά σε συνδυασμό με άλλες φυτικές ειδών που προτιμούν υψηλή υγρασία σε μεγαλύτερες ομάδες. Οι βέλτιστες τιμές κυμαίνονται μεταξύ 70 – 80 %, με μέγιστες τιμές τη νύχτα έως και 80 – 90% και ελάχιστες τιμές κατά τις απογευματινές ώρες 50 – 60 %. Ωστόσο, τα είδη Miltoniopsis μπορούν να αντέξουν για σύντομα χρονικά διαστήματα υγρασία ακόμα και 20%, υπό την προϋπόθεση συχνής άρδευσης. Για περιόδους με πολύ υψηλές θερμοκρασίες, συνιστάται το ψέκασμα των φύλλων και η τοποθέτηση των δοχείων ανάπτυξης σε δίσκους με χαλίκι ή κεραμικά σφαιρίδια γεμάτα με νερό. Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο είναι η ανάγκη για πολύ καλή αερισμό του αέρα, για την πρόληψη μυκητιασικών ασθενειών, καθώς τα είδη Miltoniopsis αναπτύσσονται φυσικά στο ανώτερο μέρος των κορυφών των δέντρων.
Υπάρχουν πολλές επιλογές για την καλλιέργεια των ειδών Miltoniopsis όσον αφορά την επιλογή υποστρώματος, του μέσου ανάπτυξης και των δοχείων. Όποια και αν είναι η προτιμώμενη επιλογή, θα αποφασιστεί με βάση εκείνους τους συνδυασμούς που ευνοούν την κατακράτηση νερού, επιτρέποντας ταυτόχρονα την ταχεία αποστράγγιση του. Επειδή τα είδη διαθέτουν σχετικά λεπτές ρίζες, θα επιλεγεί μέσο με μικρό μέγεθος κόκκων, τύπου φλοιού πεύκου Orchiata Precision, ή ειδικά παρασκευασμένα μέσα που περιέχουν αναλογία 70% λεπτό φλοιό και 30% περλίτη (μπορείς να το αποκτήσεις εδώ). Σε αυτό το μείγμα, κάποιοι καλλιεργητές προσθέτουν μερικές φορές ένα ποσοστό ξυλάνθρακα, για να ευνοήσουν την απορρόφηση νερού και άλλων ουσιών και την σταδιακή απελευθέρωσή τους στο μέσο. Οι διαστάσεις των δοχείων καλλιέργειας δεν θα είναι πολύ μεγάλες, αλλά αρκετά ευρύχωρες ώστε να χωρούν τη ριζική μάζα και το υπόστρωμα. Τα μικρού μεγέθους δοχεία συμβάλλουν στον έλεγχο του ποτίσματος και στην αποφυγή υπερβολικής υγρασίας. Σε περίπτωση που παρατηρηθεί εμφάνιση σήψης των ριζών, αυτό το φαινόμενο οφείλεται συχνότερα σε ανεπαρκή αποστράγγιση και ανεπαρκή αερισμό του υποστρώματος.
Για τις ορχιδέες panseluta είναι απαραίτητη η επαναφύτευση κάθε 1-2 χρόνια, ανάλογα με το υπόστρωμα που χρησιμοποιείται. Κατά την επαναφύτευση, συνιστάται η πλήρης αφαίρεση του υπάρχοντος μέσου καλλιέργειας, συνοδευόμενη από την απομάκρυνση όλων των προσβεβλημένων ριζών, εάν υπάρχει περίπτωση. Στη συνέχεια, τα φυτά τοποθετούνται σε νέα γλάστρες, με φρέσκο μέσο καλλιέργειας. Όλες οι τομές που γίνονται κατά το κλάδεμα των ριζών και τη διαίρεση των μεγάλων φυτών θα απολυμαίνονται πριν την τοποθέτηση στο νέο μέσο, διακόπτοντας το πότισμα για 24 ώρες. Η βέλτιστη περίοδος για επαναφύτευση είναι το φθινόπωρο, όταν ξεκινά η ανάπτυξη νέων ριζών και οι νέες βλαστήσεις έχουν διανύσει περίπου το μισό του χρονικού διαστήματος που απαιτείται για την ωρίμανση. Με αυτόν τον τρόπο, τα φυτά θα έχουν αρκετό χρόνο για σταθεροποίηση πριν την είσοδο στην καλοκαιρινή περίοδο.
Όλα τα είδη Miltoniopsis προτιμούν ένα σταθερά υγρό περιβάλλον. Η ακατάλληλη άρδευση θα προκαλέσει δίπλωμα των νέων φύλλων σε περίπτωση έλλειψης νερού. Σε ζεστές περιόδους, σε θερμοκήπιο, οι ορχιδέες Miltoniopsis θα ποτίζονται καθημερινά. Όταν η ατμοσφαιρική υγρασία πέσει κάτω από 30-40%, συνιστάται ψεκασμός των φύλλων με νερό, φροντίζοντας όμως να στεγνώσουν πριν τη δύση του ηλίου. Ποτέ δεν πρέπει να επιτρέπεται η πλήρης ξήρανση του υποστρώματος για περισσότερο από 1-2 ημέρες, ειδικά την καλοκαιρινή περίοδο.
Οι λιπάνσεις θα γίνονται από την άνοιξη μέχρι τις αρχές του φθινοπώρου, κατά την περίοδο ανάπτυξης, αλλά όχι το χειμώνα. Το λίπασμα θα χρησιμοποιείται σε αραίωση 25 – 50% της δόσης που προτείνει ο παραγωγός, και η χορήγησή του θα γίνεται κάθε 1-2 μήνες. Μετά τη λίπανση, θα γίνεται πότισμα με βύθιση για την απομάκρυνση της περίσσειας λιπάσματος. Η διέγερση της ανθοφορίας θα επιτυγχάνεται με τη χρήση λιπασμάτων φτωχών σε Mg.
Οι συνθήκες καλλιέργειας θα παραμείνουν σταθερές καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, προσφέροντας μια θερμική διαφορά (που εμφανίζεται φυσικά στις περισσότερες κατοικίες) 6 – 11 ℃ από την ημέρα στη νύχτα. Το πότισμα θα μειωθεί ελαφρώς κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ειδικά αν τα φυτά καλλιεργούνται σε συνθήκες χαμηλού φωτισμού, σε περιοχές με σύντομη φωτοπερίοδο, ή αν οι νυχτερινές θερμοκρασίες πέσουν κάτω από 16℃. Με τη μείωση της ποσότητας νερού το χειμώνα, θα σταματήσει και η χορήγηση λιπάσματος, το οποίο μπορεί να δοθεί ξανά με την επιστροφή στο καλοκαιρινό πρόγραμμα ποτίσματος.
Θέλεις να δεις περισσότερα άρθρα και να αποκτήσεις περισσότερες γνώσεις; Αυτό το άρθρο προσφέρεται δωρεάν, αλλά μπορείς να υποστηρίξεις secretgarden.ro με μια αξιολόγηση εδώ:
Google: Αξιολόγηση στο Google
Facebook: Αξιολόγηση στο Facebook