Rodzaj Stanhopea, wcześniej znany również jako Ceratochilus, Stanhopeastrum, Gerlachia lub Tadeastrum, należy do rodziny Orchidaceae i został opisany przez Williama Jacksona Hookera w 1829 roku, który nazwał rodzaj na cześć czwartego hrabiego Stanhope (Philipa Henry'ego Stanhope'a), prezesa Londyńskiego Towarzystwa Medyczno-Botanicznego. Naturalny zasięg rodzaju Stanhopea obejmuje Meksyk, aż po północno-zachodnią Argentynę, w Ameryce Środkowej i Południowej, gdzie zasiedla wilgotne lasy na wysokościach od poziomu morza do ponad 5000 m.
Większość gatunków Stanhopea kwitnie latem, a tylko niektóre jesienią. Kwiaty, silnie pachnące, mają krótką trwałość, utrzymując się tylko 3 – 4 dni, i zazwyczaj wyrastają z dolnej części koszy do sadzenia, sprawiając wrażenie, że rośliny są odwrócone. Zapach sugeruje nuty przypraw, a gatunki Stanhopea są znane z kolejnych, powtarzających się kwitnień w ciągu roku
Gatunki z rodzaju Stanhopea mają wzrost epifityczny, czasami naziemny. Posiadają pseudobulwy owalne, z jednym długim, eliptycznym liściem osadzonym na szczycie. W środowisku naturalnym korzenie powietrzne tych gatunków często rosną skierowane ku górze, tworząc formację w kształcie gniazda, w którym gromadzą się martwe liście i kurz, dostarczając roślinom składników odżywczych.
Wymagania dotyczące natężenia światła gatunków Stanhopea mieszczą się w zakresie silnego, rozproszonego światła, około 25000–30000 luksów, podobnie jak gatunki z rodzaju Cattleya, jednak należy unikać bezpośrednich promieni słonecznych, które mogą powodować poważne oparzenia liści. Zaleca się dodatkowe zacienienie latem, gdy temperatury dzienne przekraczają 34 stopnie Celsjusza.
Temperatura wzrostu, odzwierciedlająca pochodzenie gatunków Stanhopea z regionów tropikalnych i subtropikalnych, a także zajmowanie obszarów górskich o dużej wysokości, zazwyczaj mieści się w zakresie niskich temperatur. Niektóre gatunki tropikalne, takie jak Stanhopea annulata, avicula, candida, cirrhata, ecornuta i grandiflora, wymagają nocnych temperatur powyżej 18 °C, aby zapewnić sukces kwitnienia. Zasadniczo większość gatunków tropikalnych potrzebuje minimalnych nocnych temperatur 12 °C. Temperatury powyżej mogą sięgać 30–35 °C bez większych problemów w uprawie tych gatunków.
Storczyk Stanhopea zazwyczaj wymaga wysokiego poziomu wilgotności powietrza przez cały rok, dlatego zaleca się częste zraszanie latem. Ze względu na wysoki poziom wilgotności wymagany przez te gatunki, zaleca się zapewnienie bardzo dobrej wentylacji, aby zapobiec rozwojowi chorób grzybowych i bakteryjnych.
Idealny sposób uprawy storczyka Stanhopea polega na umieszczeniu roślin w koszu z drutu o dużych otworach, o średnicy co najmniej 1 cm, które pozwalają zwisającym kwiatom przenikać przez dno pojemnika uprawowego. Kosze drewniane i standardowe doniczki mogą to uniemożliwiać, co prowadzi do niepowodzeń w kwitnieniu. Jako podłoże można użyć włókna kokosowego, kory sosnowej o średnio-drobnym granulacie, najlepiej zmieszanej z mchem torfowcem sphagnum, perlitem lub włóknami paproci Osmunda, aby zapewnić luźne, przewiewne, lekkie środowisko uprawy o bardzo słabym zagęszczeniu i silnym drenażu. Najbardziej imponujące kwitnienia uzyskuje się z dużych, silnych okazów, dlatego nie zaleca się nadmiernego dzielenia gatunków z rodzaju Stanhopea.
Przesadzanie powinno odbywać się rzadko, około co 3 lata, i zazwyczaj jest unikane, ponieważ może opóźnić kwitnienie nawet o 12 miesięcy. Idealny moment na tę czynność to lato, zaraz po zakończeniu kwitnienia.
Podlewanie można wykonywać 2–3 razy w tygodniu w ciepłym sezonie (monitorując stosunek temperatury do wilgotności) i powinno być uzupełniane codziennym zraszaniem w bardzo gorące dni, aby zapewnić stałą wilgotność. W okresie zimnym należy unikać podlewania liści, ponieważ może to prowadzić do bakteryjnych plam na liściach. Dla gatunków pochodzących z Ameryki Środkowej nigdy nie wolno dopuścić do całkowitego wyschnięcia podłoża zimą, ponieważ rośliny są bardzo wrażliwe na gromadzenie się soli w podłożu. Niektóre gatunki, takie jak Stanhopea hernandezii, insignis, jenischiana, leitzei, maculosa i martiana pochodzą z regionów o suchych zimach, dlatego zaleca się ograniczenie podlewania i zapewnienie wysokiego poziomu światła w okresie zimowym. Dla tych gatunków normalny schemat podlewania wraca wiosną, gdy zauważy się rozpoczęcie nowych przyrostów.
Nawożenie odbywa się w regularnych odstępach czasu, z rozcieńczeniem 25% zalecanej dawki na opakowaniu, co 2 tygodnie. Dla roślin uprawianych w korze stosuje się formułę 30 – 10 – 10, bogatą w azot, na przemian z formułą zrównoważoną 20 – 20 – 20. W sezonie kwitnienia stosuje się formułę 10 – 30 – 20, aby stymulować kwitnienie.
Storczyk Stanhopea nie wymaga okresu spoczynku do stymulacji kwitnienia, ani spoczynku w sezonie zimowym. Nieudane kwitnienia najczęściej wynikają z niewystarczającego podlewania latem, niewielkich różnic temperatur między dniem a nocą wiosną lub zbyt niskiej wilgotności.
Chcesz zobaczyć więcej artykułów i zdobyć więcej wiedzy? Ten artykuł jest dostępny za darmo, ale możesz wesprzeć secretgarden.ro z recenzją tutaj:
Google: Recenzje w Google
Facebook: Recenzje na Facebooku