Gatunek botaniczny pochodzenia filipińskiego, opisany przez Oakesa Amesa w 1915 roku, Renanthera zawdzięcza swoją nazwę rodzajową łacińskiemu słowu renis, oznaczającemu nerkę, oraz greckiemu Anthos, oznaczającemu kwiat, skąd wnioskujemy, że kształt płatków jest nerkowaty.
W swoim naturalnym zasięgu na Filipinach gatunek występuje w prowincjach Quezon, Rizal i Zambales na wyspie Luzon oraz w prowincji Surigao na wyspie Mindanao. Rośnie zazwyczaj w stanowiskach epifitycznych, na drzewach w otwartych, trawiastych obszarach, na wysokościach powyżej 500 m n.p.m. Ma średnią wielkość, 30 – 60 cm wysokości, a na łodydze osadzone są skórzaste liście o długości 15 – 19 cm i szerokości 1 – 2 cm, ułożone dwurzędowo, języczkowate, nierówno i tępo dwudzielne na szczycie, co jest typowe dla rodzaju Vanda i pokrewnych rodzajów.
Nazywana czasem hiszpańską tancerką ze względu na wygląd kwiatów, orchidea Renanthera monachica wyróżnia się spektakularnym kwitnieniem na osiowych, podniesionych, pojedynczych, luźno groniastych pędach, wyposażonych w rurkowate przysadki, które pojawiają się od późnej zimy do wiosny, niosąc 6 – 30 kwiatów o średnicy około 4 cm, pozbawionych zapachu, które jednak utrzymują się przez długi czas. Ich kolor to blady pomarańcz, pokryty obfitymi, nieregularnie rozmieszczonymi krwistoczerwonymi plamami.
Orchidea Renanthera monachica potrzebuje obfitego oświetlenia, wartości promieniowania świetlnego mieszczą się w przedziale 40000 – 50000 luksów, preferując ekspozycję na intensywne, lecz przefiltrowane światło przynajmniej w godzinach popołudniowych. Zapewnienie efektywnej wentylacji jest absolutnie konieczne.
Renanthera monachica to gatunek termofilny, preferujący latem średnią temperaturę dzienną 29 – 31°C i minimum 22°C w nocy, z różnicą 7 - 9 °C między dniem a nocą. Wiosną średnia temperatura dzienna wynosi 31 – 32°C, a nocą 20 – 22 °C, z amplitudą 10 – 11 °C, natomiast zimą wartości termiczne mieszczą się w przedziale 28 – 29 °C w dzień i minimum 19 °C w nocy, z różnicą 9 – 11°C.
Gatunek ten nie jest tak wymagający jak przedstawiciele rodzaju Vanda i ich hybrydy względem wilgotności względnej środowiska, preferując wartości 80 – 85% latem i jesienią, które zostaną obniżone do 70% zimą, aż do początku wiosny.
Renanthera monachica preferuje uprawę w wiszących doniczkach lub drewnianych skrzynkach z przewiewnym podłożem, dobrze zdrenowanym, zawierającym duże kawałki węgla, kory, korka i włókna kokosowego. Niektórym roślinom podaje się tylko tyle podłoża, ile potrzebują do ukorzenienia, pozwalając rozwiniętym korzeniom rosnąć poza pojemnikami. Nie zaleca się przycinania korzeni, ponieważ taka ingerencja spowalnia wzrost roślin o kilka lat.
Podlewanie będzie obfite latem i jesienią, natomiast zimą, przez okres 3 – 4 miesięcy, należy je ograniczyć. Podłoże powinno być stale wilgotne podczas aktywnego wzrostu.
Nawożenie zaleca się co tydzień, w rozcieńczeniu 25 – 50% w stosunku do stężenia wskazanego przez producenta. Wiosną i latem wybiera się nawozy o wyższej zawartości azotu, a od końca lata do jesieni nawozy bogate w fosfor.
Ten gatunek wymaga zapewnienia okresu spoczynku, polegającego na zaprzestaniu nawożenia i ograniczeniu podlewania, jednak nie jest to konieczne, ponieważ w naturalnym środowisku nie można jednoznacznie określić suchego sezonu. Idealnie, dla tych, którzy wolą zapewnić okres spoczynku, nastąpi on w miesiącach zimowych.
Renanthera monachica można kupić tutaj (link).
Chcesz zobaczyć więcej artykułów i zdobyć więcej wiedzy? Ten artykuł jest dostępny za darmo, ale możesz wesprzeć secretgarden.ro z recenzją tutaj:
Google: Recenzje w Google
Facebook: Recenzje na Facebooku