Gatunek botaniczny pochodzący z Nowej Gwinei, opisany przez Andre Schuitemana w 1989 roku (urodzonego w Amsterdamie, 1960), holenderskiego botanika pracującego w Królewskich Ogrodach Botanicznych w Kew, Londyn, gdzie pełni funkcję głównego badacza w dziale Identyfikacji i Taksonomii azjatyckich gatunków roślin, Mediocalcar decoratum ma szeroki zasięg na rodzimych wyspach, zarówno w Papui Nowej Gwinei, jak i w Irian Jaya, gdzie występuje jako epifit na wysokościach 900 – 2000 m, choć odnotowano go także na wyższych wysokościach (2500 m).
Gatunek o niewielkich rozmiarach, tworzący gęste dywany roślinne i preferujący warunki klimatyczne od ciepłych do chłodnych, posiada pseudobulwy cylindryczne do prawie maczugowatych, niosące 3 – 4 liście liniowe, prawie eliptyczne, od lekko spiczastych do tępych, krótko ogonkowe, osadzone w części szczytowej pseudobulw, przypominające śrubę helikoptera. Krótka kwiatostanowa szczytowa pojawia się zazwyczaj jesienią, zimą i wiosną na nowych pseudobulwach, reprezentowana przez pojedyncze kwiaty w kształcie dzwonka, które utrzymują się przez długi czas. Kwiaty mają około 7 mm długości, i mimo że na każdym pseudobulwie jest tylko jeden kwiat, dobrze rozwinięta roślina wyprodukuje wiele kwiatów kwitnących jednocześnie. Małe kwiaty, przypominające miniaturowe pomarańcze, mają żółte końcówki płatków, wygięte na zewnątrz.
Gatunek preferuje poziom natężenia światła w zakresie od 15000 do 23000 luksów, światło to powinno być filtrowane lub rozproszone, unikając bezpośredniego nasłonecznienia, które może powodować poparzenia liści. Zaleca się stopniowe wystawianie roślin na światło, przesuwając je do coraz jaśniejszych miejsc, aż do momentu pojawienia się fioletowego odcienia liści, co jest oznaką, że rośliny otrzymują odpowiednią ilość światła. Jednocześnie konieczne jest zapewnienie stałego przepływu powietrza, aby rozproszyć promieniowanie cieplne i nadmiar wody.
Mediocalcar decoratum to gatunek o niewielkich wymaganiach cieplnych, zalecany zakres temperatur do uprawy to 23 – 26 °C przez cały rok jako temperatura dzienna oraz 12 – 14 °C dla temperatur nocnych, z amplitudą 10 – 12 °C.
Wilgotność powinna wynosić 70 – 75% przez cały rok, wymagając obniżenia do 65% w okresie od końca zimy do połowy wiosny.
Zalecane środowisko uprawy będzie składać się z pojemników o niskiej wysokości, zapewniających dobry drenaż, lub na korzeniach drewna albo płytkach kory, pod warunkiem zapewnienia odpowiedniej wilgotności, z codziennym podlewaniem i zraszaniem, zwłaszcza podczas upalnych dni lata. Inną opcją uprawy jest użycie niskich doniczek lub koszy, wyposażonych w luźne podłoże o szybkim wysychaniu, składające się z mieszanek drobnoziarnistej kory, włókna kokosowego, żwiru, perlitu, który dodatkowo chłodzi i napowietrza środowisko uprawy, jednocześnie utrzymując wilgotność. Poprawa środowiska uprawy węglem drzewnym przyczynia się do jego napowietrzenia, zmniejsza zakwaszenie i w połączeniu z mchem torfowcem zwiększa retencję wilgoci, co może być krytycznym czynnikiem, zwłaszcza jeśli okazy są uprawiane w środowiskach z nadmierną suchością. Zaleca się wymianę podłoża natychmiast po zauważeniu jego rozkładu lub najpóźniej co dwa lata, szczególnie jeśli rośliny rosną poza przeznaczonym pojemnikiem. Przesadzanie powinno odbywać się w momencie pojawienia się nowych przyrostów, aby zwiększyć sukces adaptacji do nowego środowiska.
Podlewanie powinno uwzględniać reżim opadów w miejscu pochodzenia gatunku, gdzie deszcze są obfite przez cały rok, z wyjątkiem 2-3 miesięcznego okresu nieco suchszego w zimie. Rośliny będą obficie podlewane w okresie wzrostu, zapewniając jednak dobrą wentylację środowiska, aby zapobiec gniciu korzeni, a intensywność podlewania będzie zmniejszana pod koniec jesieni i w trakcie zimy.
Nawożenia będą wykonywane w stężeniach 25 – 50% dawki wskazanej na opakowaniu, przez cały rok, z wyjątkiem okresu spoczynku, można stosować zarówno nawóz zrównoważony, jak i formuły bogate w azot od wiosny do połowy lata oraz bogate w fosfor od końca lata i przez całą jesień.
Okres spoczynku, związany z porą roku zimową, będzie polegał na lekkim ograniczeniu dostarczania wody, unikając jednak całkowitego wyschnięcia podłoża. W tym czasie należy również zaprzestać nawożenia.
Chcesz zobaczyć więcej artykułów i zdobyć więcej wiedzy? Ten artykuł jest dostępny za darmo, ale możesz wesprzeć secretgarden.ro z recenzją tutaj:
Google: Recenzja na Google
Facebook: Recenzja na Facebooku