Nazwa Lycaste, skracana w ogrodnictwie do Lyc., została nadana przez Lindleya w 1843 roku i prawdopodobnie pochodzi od imienia menady, towarzyszki boga Dionizosa z mitologii greckiej.. Obejmuje około 30 gatunków, które mają wspólne cechy: duże, owalne pseudobulwy, cienkie, delikatne, złożone liście oraz kwiaty o znacznych rozmiarach, przypominające kształtem te z gatunków rodzaju Maxillaria, z którym są spokrewnione, jednak zdecydowanie większe. Gatunki rodzaju Lycaste występują od Meksyku aż po tropikalne rejony Ameryki Południowej.
Kwiaty mają trzy płatki i trzy działki kielicha, płatki zwykle są żółte, białe lub pomarańczowe, natomiast działki żółte, pomarańczowe, zielone lub czerwono-brązowe. Zarówno na płatkach, jak i na działkach mogą występować gęstsze lub rzadsze zabarwienia w postaci czerwonych, purpurowych lub czerwono-brązowych plam. Labelum może być podobny do pozostałych dwóch płatków, jak w przypadku gatunków Lycaste aromatica lub Lycaste brevispatha, lub wyraźnie zabarwiony, jak u niektórych podgatunków i odmian Lycaste macrophylla. Rozmiar kwiatów zwykle wynosi od 5 do 10 cm, z niektórymi gatunkami, takimi jak Lycaste schilleriiana, które mogą osiągać 16–18 cm średnicy. Niektóre gatunki mają pachnące kwiaty, przypominające czasem cynamon i goździki.
Rodzaj Lycaste jest podzielony na 4 sekcje, z których jedna posiada dwie podsekcje:
- Sekcja Deciduosae – z gatunkami, które zrzucają liście w okresie spoczynku:
-Podsekcja Xanthanthe – z kwiatami w kolorze od żółtego do pomarańczowego
-Podsekcja Paradeciduosae – z białymi kwiatami nakrapianymi na różowo;
- Sekcja Longisepalae – z bardzo długimi działkami kielicha;
- Sekcja Macrophyllae – zachowuje liście w okresie spoczynku;
- Sekcja Fimbriatae – posiada labelum z frędzlami.
Hybrydy gatunków Lycaste wytwarzają wyjątkowe kwiaty, czasem po kilka na łodygę kwiatową, innym razem pojedyncze, ale z licznymi łodygami wyrastającymi z podstawy każdego dojrzałego pseudobulwy, zwykle w chłodnym sezonie i wiosną, choć zaobserwowano wiele odstępstw od tej reguły. Kwiaty, średniej i dużej wielkości, utrzymują się długo i są pachnące.
Oferta Lycaste od Secret Garden jest dostępna tutaj (link).
Wymagania dotyczące oświetlenia są podobne do tych u gatunków z rodzaju Cattleya, wynoszą od 20000 do 35000 luksów, preferując lekko zacienione miejsca w miesiącach letnich oraz bardziej nasłonecznione lokalizacje jesienią i zimą.
Idealna temperatura dla storczyków Lycaste powinna mieścić się w przedziale od 10 do 15 ℃ w nocy oraz od 20 do 25 ℃ w ciągu dnia. Latem temperatury mogą być wyższe. Jednak stwierdzono, że większość gatunków i hybryd łatwo adaptuje się do warunków domowych.
Odpowiednia wilgotność dla gatunków rodzaju Lycaste mieści się w przedziale 50–70%, co sugeruje, że storczyki z rodzaju Lycaste są jednymi z najbardziej tolerancyjnych gatunków na suszę.
Należy pamiętać, że wiele okazów storczyków z rodzaju Lycaste, powszechnych w handlu ogrodniczym, to hybrydy gatunków należących do sekcji Deciduosae, dlatego jest całkowicie normalne, że tracą liście na czas sezonu spoczynku. W okresie wzrostu, od marca do listopada, gatunki i hybrydy rodzaju Lycaste preferują obfite i częste podlewanie, potrzebując dużo wody dla prawidłowego wzrostu, który gwarantuje kwitnienie. Jednocześnie normalne jest, że końcówki liści brązowieją, zwłaszcza przed ich opadnięciem. Podlewanie zostaje ograniczone do sporadycznego, maksymalnie raz w miesiącu, w okresie spoczynku, a po zauważeniu rozpoczęcia nowych przyrostów wraca się do normalnego schematu podlewania. W przypadku zauważenia silnego odwodnienia bulw, stosuje się cotygodniowe zraszanie.
Do nawożenia storczyków z rodzaju Lycaste stosuje się zrównoważony nawóz o formule NPK 30–30–30, a nawożenie odbywa się przy każdym podlewaniu, gdy rośliny są sadzone w korze, lub co 3. lub 4. podlewanie, jeśli rośliny są sadzone w mchu torfowym. Pod koniec jesieni, wraz z końcem listopada, nawożenie zostaje wstrzymane i podaje się tylko wodę.
Kwitnienie zwykle odbywa się od końca zimy do wczesnej wiosny, z dużymi kwiatami o średnicy 10–15 cm, na pędach kwiatowych wyrastających u podstawy największych pseudobulw.
Przesadzanie należy przeprowadzić po zakończeniu kwitnienia, używając do tego celu kory sosnowej o drobnej do średniej granulacji, mchu torfowca sphagnum lub obu tych materiałów w mieszance z perlitem. Okazy można dzielić, gdy rozwijają co najmniej 6 pseudobulw. Starsze pseudobulwy również mogą wytwarzać nowe przyrosty, jednak czasami może to trwać dłużej, około roku.
Chcesz zobaczyć więcej artykułów i zdobyć więcej wiedzy? Ten artykuł jest dostępny za darmo, ale możesz wesprzeć secretgarden.ro cu o recenzie aici:
Google: Recenzje w Google
Facebook: Recenzje na Facebooku