Złożony hybrydowy epifit multispecyficzny, powstały przez kolejne dodawanie gatunków botanicznych, Dendrobium stardust występuje w kilku odmianach kolorystycznych, z których najczęściej spotykane w handlu specjalistycznym są Firebird i Chiyomi, a rzadziej, przynajmniej w Rumunii, odmiany Rainbow Dance i White Swan..
Najbardziej widoczne różnice między tymi odmianami dotyczą kolorystyki kwiatów, gdzie Dendrobium Chiyomi będzie miało przeważający żółty lub bladożółty kolor, Dendrobium Firebird będzie intensywnie pomarańczowe, Dendrobium White Swan, jak sugeruje nazwa, będzie miało jednolitą białą barwę z delikatnymi, okazjonalnymi różowawymi odcieniami w centrum, a u Dendrobium Rainbow Dance dominować będzie kolor fioletowo-liliowy, z białym labelum oraz stopniowymi przejściami do bieli u podstawy płatków i działek kielicha.
W rodowodzie tego hybrydu, tak spektakularnego, należącego do sekcji Dendrobium, a jednocześnie powszechnie dostępnego i łatwego w pielęgnacji, znajduje się 5 gatunków botanicznych o progresywnych udziałach względnych, które ukazują proces stopniowego hybrydyzowania, w którym zdecydowano się na wprowadzenie kolejnych gatunków botanicznych do drzewa genealogicznego, obok hybrydy. Wyjątkiem jest tylko drugi etap hybrydyzacji, gdzie autorzy preferują skrzyżowanie dwóch hybryd pierwotnych. Chociaż ten takson jest często określany w handlu specjalistycznym jako odmiana lub hybryda gatunku nobile, to jednak procentowy udział gatunków wyraźnie wskazuje na dominację gatunku unicum, obecnego w 50%, ponieważ jest wprowadzony do formuły przy ostatnim skrzyżowaniu. Następny jest gatunek Dendrobium moniliforme z 25%, a następnie gatunek Dendrobium nobile, który stanowi 12,5%, obecny w równych proporcjach w dwóch hybrydach pierwotnych skrzyżowanych w drugim etapie hybrydyzacji, mianowicie ainsworthii (Den. heterocarpum (6,25%) X Den. nobile (6,25%)), oraz Wiganiae (Den. nobile (6,25%) X Den. signatum (6,25%)). Ten hybryd został stworzony w 1986 roku przez Nobuyuki Asai i jego zespół z Asai Daikeikan Co Ltd. w Aichi-ken (Japonia). Krzyżówki rozpoczęto w 1986 roku, jednak patent na ten hybryd został zarejestrowany w Stanach Zjednoczonych dopiero w 2000 roku.
W rzeczywistości chronologia wydarzeń jest znacznie bardziej skomplikowana i przedstawimy ją zwięźle, tylko po to, aby zilustrować wysiłki i długi czas, jaki zwykle stoi za wprowadzeniem nowego hybrydu. W 1980 roku dokonano skrzyżowania gatunku Dendrobium unicum z hybrydą wielogatunkową Dendrobium Unkon, w wyniku czego powstały rośliny umieszczone w fiolkach od października tego samego roku. Okazy były hodowane do dojrzałości, kiedy zakwitły, i w 1986 roku zarejestrowano nowy epitet grex Stardust w RHS (Royal Horticultural Society), Międzynarodowym Urzędzie Rejestracji Hybryd Storczyków, przez N. Asai. Z tej grupy roślin wybrano i rozmnożono wegetatywnie hybrydę Firebird, izolując te rośliny, które wykazywały pożądane cechy pod względem liczby kwiatów, zwartego wzrostu i szybkiego rozwoju. Na tę partię zastosowano techniki hodowli merystematycznej, a po długim okresie testów, trwających do 1993 roku, kiedy zauważono zachowanie cech przez potomstwo rozmnożone wegetatywnie, partia została przetestowana pod kątem odporności na wirusy Dendrobium virus, Dendrobium Thabdo virus oraz Wirusa plamistego więdnięcia pomidorów, wykazując korzystne wyniki. Rośliny były utrzymywane w szklarniach w Aichi-ken, gdzie minimalna temperatura nie spadała poniżej 13 stopni.
Kolory zarejestrowane dla tego hybrydu są stosunkowo przybliżone, w dużej mierze zależą od stosowanych technik uprawy, takich jak ekspozycja na promieniowanie świetlne i rodzaj nawożenia, jednak nie powodują zmian na poziomie genotypu. Aspekty, które wyraźnie odróżniają odmianę Firebird od spokrewnionej, nieopatentowanej odmiany Chiyomi, zostały zaobserwowane kolejno i polegają na tym, że u Firebird boczne płatki są skręcone w przeciwnym kierunku niż płatki odmiany Chiyomi, a obszar o kratkowanym wyglądzie czerwono-pomarańczowym obecny u Firebird różni się znacząco od wzoru kolorystycznego Chiyomi.
Pod względem tempa wzrostu, okazy dendrobium Firebird rosną bardzo szybko, produkując rośliny gotowe do sprzedaży na wiosnę, potrzebując 12–14 miesięcy na wyprodukowanie okazów zdolnych do kwitnienia z segmentów łodyg. Typowa minimalna wysokość roślin w wieku kwitnienia u Stardust wynosi około 35–40 cm. Typowy sezon kwitnienia przypada na okres od października do maja, z apogeum w marcu, jednak często obserwuje się kwitnienie także poza sezonem. Kwiaty utrzymują się na łodygach przez 6 do 8 tygodni. Kwiaty są proste, jednopienne, posiadają zarówno organy płci męskiej, jak i żeńskiej na tym samym kwiecie.
Kwiatostan ma średnią wielkość i zawsze jest w pozycji pionowej, zawierając zawsze od dwóch do trzech kwiatów, osadzonych na krótkich szypułkach. Kształt liścia jest w dużej mierze wydłużony i eliptyczny do owalnego, z nierównym, tępo zakończonym wierzchołkiem, o orientacji poziomej. Liście nie utrzymują się na pseudobulwach dłużej niż 2-3 lata, brak liści na bulwie może skutecznie wskazywać minimalny wiek tych bulw. Każdy pseudobulwa posiada 7-10 liści o całych brzegach. Pseudobulwy widziane z przodu są liniowe, długie, segmentowane, rosną stosunkowo skupione i okrągłe w przekroju, ich grubość rzadko przekracza 1,5-2 cm. Długość pseudobulw jest silnie zależna od dostępności promieniowania świetlnego – im jest ono silniejsze, tym pseudobulwy są krótsze.
Rozmnażanie odbywa się łatwo z keiki, które roślina często i naturalnie wytwarza, bez konieczności stymulacji. Zazwyczaj rozwijają się one z dolnych przysadek kwiatostanów, a młode rośliny można oddzielić od rośliny matecznej po rozwoju korzeni. Aby stymulować rozwój korzeni, zaleca się powierzchniowe owinięcie miejsca połączenia wilgotnym mchem sphagnum.
Idealne oświetlenie dla tego hybrydu powinno być obfite, ale bez bezpośredniego dostępu promieni słonecznych, które mogą powodować poparzenia liści i pseudobulw. Jeśli światła jest wystarczająco dużo, zaobserwuje się żółto-zielone zabarwienie liści, co czasem jest mylnie uważane przez niedoświadczonych pasjonatów za chorobę.
Temperatura wzrostu może być zmienna, jednak hybryd należy do raczej mieszanych warunków, z następującymi zalecanymi temperaturami: latem nie dopuszcza się ekspozycji na temperatury powyżej 32 stopni, a zimą minima nie powinny spadać poniżej 5-18 stopni. Dla udanej uprawy w mieszkaniu zaleca się różnicę temperatury dzień-noc około 4-6 stopni.
Pod względem wilgotności ten takson nie wymaga wysokich wartości, które mogą się wahać od 40 do 60%. Niższe wartości powodują zahamowanie wzrostu, żółknięcie liści i ich przedwczesne opadanie. Im wyższa temperatura wzrostu, tym konieczne jest podniesienie wilgotności powietrza, pamiętając jednak, aby połączyć ten wzrost temperatury/wilgotności z odpowiednią wentylacją, aby zapobiec pojawieniu się chorób grzybowych.
Podłoże do uprawy zaleca się tylko w przypadku używania wąskich doniczek, często zawieszanych, preferując te ceramiczne, masywne, które zapewniają roślinom stabilność w wyniku nadmiernego wydłużania się pseudobulw, co mogłoby powodować przewracanie się pojemników. Ten hybryd nie wykazuje specjalnych preferencji co do rodzaju podłoża, rośnie zaskakująco dobrze w podłożach torfowych lub z mchu sphagnum, o minimalnej granulacji kory lub włókna kokosowego.
Nie są potrzebne częste przesadzania, zalecane są tylko wtedy, gdy zauważy się nadmierne zbicie podłoża, drastyczną zmianę chemizmu (pH) lub gdy rośliny znacznie przerastają doniczki. Zalecany okres przesadzania to wiosna, gdy nowe przyrosty osiągną długość 5 cm i mają własne korzenie.
Podlewanie powinno być częste i obfite w okresie wzrostu, jednak należy zapewnić skuteczny drenaż, aby zapobiec zastojowi wody w podłożu oraz rozwojowi pleśni i gniciu systemu korzeniowego. Konieczne jest dokładne wyschnięcie podłoża między podlewaniami.
Nawożenie powinno odbywać się co 2-3 tygodnie w okresie wzrostu, w stężeniu wskazanym na opakowaniach. Zaleca się również dodatkowe stosowanie nawozu dolistnego, w dużym rozcieńczeniu, 10-25% zalecanej dawki, aplikowanego przez opryski. Idealną metodą nawożenia jest naprzemienne stosowanie obu technik.
Ten hybryd wymaga wyraźnie określonego okresu spoczynku, aby stymulować ponowne kwitnienie. Zaczyna się on wraz z dojrzewaniem młodych pseudobulw, gdy kończą one wzrost, prezentując zaokrągloną strefę wierzchołkową z pojedynczym, wierzchołkowo rozwiniętym liściem. W tym momencie należy stopniowo obniżyć poziom wilgotności i temperatury oraz zaprzestać nawożenia. Temperatura nie powinna przekraczać 16-18 stopni w ciągu dnia i 10 stopni w nocy. Czasami wskazane jest całkowite wstrzymanie podlewania lub zastąpienie go lekkimi, powtarzanymi co miesiąc opryskami. Po pojawieniu się nowych pędów kwiatowych okres spoczynku dobiega końca i wraca się do bieżącej rutyny.
Chcesz zobaczyć więcej artykułów i zdobyć więcej wiedzy? Ten artykuł jest dostępny za darmo, ale możesz wesprzeć secretgarden.ro z recenzją tutaj:
Google: Recenzje w Google
Facebook: Recenzje na Facebooku