Złożony, epifityczny, multispecyficzny hybryd, stworzony przez kolejne dodawanie gatunków botanicznych, Dendrobium Stardust występuje w kilku odmianach kolorystycznych, z których najczęściej spotykane w handlu specjalistycznym są Firebird i Chiyomi, a rzadziej, przynajmniej w Rumunii, odmiany Rainbow Dance i White Swan..
Najbardziej wyraźne różnice między tymi odmianami dotyczą kolorystyki kwiatów, gdzie Dendrobium Chiyomi będzie miało przeważający kolor żółty lub bladożółty, Dendrobium Firebird będzie intensywnie pomarańczowe, Dendrobium White Swan, jak sugeruje nazwa, będzie miało jednolity biały kolor z delikatnymi, okazjonalnymi różowawymi odcieniami w centrum, a w Dendrobium Rainbow Dance będzie dominować kolor fioletowo-liliowy z białym labelum i stopniowymi przejściami do bieli u podstawy płatków i działek kielicha.
W pochodzeniu tego hybrydu, który jest tak spektakularny, należący do sekcji Dendrobium, a jednocześnie powszechnie dostępny i łatwy w pielęgnacji, znajduje się 5 gatunków botanicznych o rosnących udziałach procentowych, co ukazuje proces stopniowego krzyżowania, w którym zdecydowano się na wprowadzenie kolejnego gatunku botanicznego do drzewa genealogicznego wraz z hybrydą. Wyjątkiem jest tylko drugi etap krzyżowania, gdzie autorzy preferują krzyżowanie dwóch hybryd pierwotnych. Chociaż ten takson jest często określany w handlu specjalistycznym jako odmiana lub hybryda gatunku nobile, to jednak procentowy udział gatunków wyraźnie wskazuje na dominację gatunku unicum, obecnego w 50%, ponieważ został wprowadzony do formuły w ostatnim krzyżowaniu. Następny jest gatunek Dendrobium moniliforme z 25%, a następnie gatunek Dendrobium nobile, który stanowi 12,5%, obecny w równych proporcjach w dwóch hybrydach pierwotnych krzyżowanych w drugim etapie krzyżowania, mianowicie ainsworthii (Den. heterocarpum (6,25%) X Den. nobile (6,25%)), oraz Wiganiae (Den. nobile (6,25%) X Den. signatum (6,25%)). Ten hybryd został stworzony w 1986 roku przez Nobuyuki Asai i jego zespół z Asai Daikeikan Co Ltd. w Aichi-Ken (Japonia). Krzyżowania rozpoczęto w 1986 roku, ale patent na ten hybryd został zarejestrowany w Stanach Zjednoczonych dopiero w 2000 roku.
W rzeczywistości chronologia wydarzeń jest znacznie bardziej złożona i przedstawimy ją krótko, jedynie aby zilustrować wysiłki i długi czas, jaki zwykle stoi za wprowadzeniem nowego hybrydu. W 1980 roku dokonano skrzyżowania gatunku Dendrobium unicum z hybrydą wielogatunkową Dendrobium Unkon, w wyniku czego powstały rośliny umieszczone w fiolkach od października tego samego roku. Okazy były hodowane do dojrzałości, kiedy zakwitły, i nowy epitet grex Stardust został zarejestrowany w RHS (Royal Horticultural Society), Międzynarodowej Władzy Rejestracji Hybryd Orchidei, w 1986 roku przez N. Asai. Z tej grupy roślin wybrano i rozmnożono wegetatywnie hybrydę Firebird, izolując te rośliny, które wykazywały pożądane cechy pod względem liczby kwiatów, zwartego wzrostu i szybkiego wzrostu. Na tę partię zastosowano techniki kultury merystematycznej, a po długim okresie testów, trwających do 1993 roku, kiedy zauważono zachowanie cech przez potomstwo, partia została przetestowana pod kątem odporności na wirusy Dendrobium virus, Dendrobium Thabdo virus oraz wirus więdnięcia plamistego pomidorów, wykazując korzystne wyniki. Rośliny były utrzymywane w szklarniach w Aichi-ken, gdzie minimalna temperatura nie spadała poniżej 13 stopni.
Kolory zarejestrowane dla tego hybrydu są stosunkowo przybliżone, w dużej mierze zależą od stosowanych technik uprawy, takich jak ekspozycja na promieniowanie świetlne i rodzaj nawożenia, jednak nie powodują zmian na poziomie genotypu. Elementy, które wyraźnie odróżniają odmianę Firebird od spokrewnionej, nieopatentowanej odmiany Chiyomi, zostały zaobserwowane kolejno i polegają na tym, że u Firebird boczne płatki są skręcone w przeciwnym kierunku niż płatki odmiany Chiyomi, a obszar o czerwono-pomarańczowym wzorze kratki obecny u Firebird różni się znacząco od wzoru kolorystycznego Chiyomi.
Pod względem tempa wzrostu, okazy dendrobium Firebird rosną niezwykle szybko, produkując rośliny gotowe do sprzedaży na wiosnę, potrzebując 12–14 miesięcy na wyhodowanie okazów zdolnych do kwitnienia z segmentów łodyg. Typowa minimalna wysokość roślin w wieku kwitnienia u Stardust wynosi około 35–40 cm. Typowy sezon kwitnienia przypada na okres od października do maja, z apogeum w marcu, jednak często obserwuje się kwitnienie także poza sezonem. Kwiaty utrzymują się na łodygach przez 6 do 8 tygodni. Kwiaty są pojedyncze, jednopienne, posiadają zarówno organy płci męskiej, jak i żeńskiej na tym samym kwiecie.
Kwiatostan ma średnią wielkość i zawsze jest w pozycji pionowej, zawierając zawsze od dwóch do trzech kwiatów osadzonych na krótkich szypułkach. Kształt liścia jest w dużej mierze wydłużony i eliptyczny do owalnego, z nierównym tępo zakończonym wierzchołkiem, skierowanym poziomo. Liście nie utrzymują się na pseudobulwach dłużej niż 2-3 lata, brak liści na bulwie może skutecznie wskazywać na ich minimalny wiek. Każdy pseudobulwa posiada 7-10 liści o całobrzegich brzegach. Pseudobulwy widziane z przodu są liniowe, długie, segmentowane, rosną stosunkowo skupione i okrągłe w przekroju, ich grubość rzadko przekracza 1,5-2 cm. Długość pseudobulw jest silnie zależna od dostępności promieniowania świetlnego – im silniejsze, tym pseudobulwy są krótsze.
Rozmnażanie odbywa się łatwo z keiki, które roślina często i naturalnie wytwarza, bez potrzeby stymulacji. Zazwyczaj rozwijają się one z dolnych przysadek kwiatostanów, a młode rośliny można oddzielić od rośliny matecznej po rozwoju korzeni. Aby stymulować rozwój korzeni, zaleca się powierzchniowe owinięcie miejsca połączenia wilgotnym mchem sphagnum.
Idealne oświetlenie dla tego hybrydu powinno być obfite, ale bez bezpośredniego dostępu promieni słonecznych, które mogą powodować poparzenia liści i pseudobulw. Jeśli światła jest wystarczająco dużo, zauważy się żółto-zielone zabarwienie liści, co czasem jest mylnie uważane przez niedoświadczonych pasjonatów za chorobę.
Temperatura wzrostu może być zmienna, jednak hybryd należy do raczej mieszanego reżimu, z następującymi zalecanymi temperaturami: latem nie należy dopuszczać do ekspozycji na temperatury powyżej 32 stopni, a zimą minimalne temperatury nie powinny spadać poniżej 5-18 stopni. Dla udanej uprawy w mieszkaniu zaleca się różnicę temperatury dzień-noc około 4-6 stopni.
Z punktu widzenia wilgotności, ten takson nie wymaga wysokich wartości, które mogą się wahać od 40 do 60%. Niższe wartości powodują zahamowanie wzrostu, żółknięcie liści i ich przedwczesne opadanie. Im wyższa temperatura wzrostu, tym konieczne jest podniesienie wilgotności powietrza, pamiętając jednak, aby połączyć ten wzrost termiczny/wilgotnościowy z odpowiednim poziomem wentylacji, aby zapobiec pojawieniu się chorób grzybowych.
Podłoże uprawowe zaleca się tylko przy użyciu wąskich doniczek, często zawieszanych, preferowane są ceramiczne, masywne, które zapewniają roślinom stabilność po nadmiernym wydłużeniu pseudobulw, co mogłoby powodować przewracanie się pojemników. Ten hybryd nie wykazuje specjalnych preferencji co do rodzaju podłoża, rośnie zaskakująco dobrze w torfie lub mchu sphagnum, korze o minimalnej granulacji lub włóknie kokosowym.
Nie są potrzebne częste przesadzania, zalecane tylko w przypadku zauważenia nadmiernego zbicia podłoża, drastycznej zmiany chemizmu (pH) lub gdy rośliny znacznie przewyższają doniczki. Zalecany okres przesadzania to wiosna, gdy nowe przyrosty osiągną 5 cm i mają własne korzenie.
Podlewanie powinno być częste i obfite w okresie wzrostu, jednak należy zapewnić skuteczny drenaż, aby zapobiec zastojowi wody w podłożu oraz rozwojowi pleśni i gniciu systemu korzeniowego. Konieczne jest dokładne wyschnięcie podłoża między podlewaniami.
Nawożenie powinno odbywać się co 2-3 tygodnie w okresie wzrostu, w stężeniu wskazanym na opakowaniach. Zaleca się również dodatkowe stosowanie nawozu dolistnego, w dużym rozcieńczeniu, 10-25% zalecanej dawki, aplikowanego przez zraszanie. Idealną metodą nawożenia jest naprzemienne stosowanie obu technik.
Ten hybryd wymaga wyraźnie określonego okresu spoczynku, aby stymulować ponowne kwitnienie. Zaczyna się on wraz z dojrzewaniem młodych pseudobulw, gdy kończą one wzrost, prezentując zaokrągloną strefę wierzchołkową z jedynym liściem rozwiniętym na szczycie. W tym momencie należy nieznacznie obniżyć poziom wilgotności i temperatury oraz zaprzestać nawożenia. Temperatura nie powinna przekraczać 16-18 stopni w ciągu dnia i 10 stopni w nocy. Czasami wskazane jest całkowite wstrzymanie podlewania lub zastąpienie go lekkim, powtarzanym co miesiąc zraszaniem. Po pojawieniu się nowych pędów kwiatowych okres spoczynku kończy się i wraca się do normalnej rutyny.
Chcesz zobaczyć więcej artykułów i zdobyć więcej wiedzy? Ten artykuł jest dostępny za darmo, ale możesz wesprzeć secretgarden.ro z recenzją tutaj:
Google: Recenzja na Google
Facebook: Recenzja na Facebooku