Gatunek botaniczny z rodzaju Chiloschista, został opisany przez niemieckiego botanika i orchidologa Friedricha Richarda Rudolfa Schlechtera (1872 - 1925) w 1919 roku. Akceptowane synonimy tego gatunku to Epidendrum pusillum J.König w A.J.Retzius 1791; *Limodorum pusillum Willd. 1805; Oeceoclades retzii Lindl 1833; Taeniophyllum pusillum (Willd.) Seidenf. & Ormerod 1995.
Uważana za jeden z gatunków Chiloschista o najmniejszych kwiatach, mierzących około 7,5 mm, Chiloschista pusilla występuje w pierwotnych lasach górskich Chin, Sri Lanki, Malezji i Wietnamu, na wysokościach od 300 do 1500 m. Miejsca wzrostu to wyłącznie epifity na gałęziach drzew w wilgotnych obszarach dżungli pośrednich, pomiędzy niskimi a wysokimi strefami wysokościowymi.
Odmiany Chiloschista można nabyć tutaj (link).
Miniaturowy gatunek, preferujący chłodniejszy klimat w porównaniu z innymi przedstawicielami rodzaju, Chiloschista pusilla kwitnie często wiosną, z kilkoma pachnącymi kwiatami rozmieszczonymi na zwisającym, gronowym pędzie o długości około 15 cm. Roślina prezentuje się jako kłębek korzeniowy złożony z płaskich, długich korzeni wyrastających z bardzo krótkiego pędu centralnego, na którym osadzone są lancetowate liście o długości około 1,3 cm i szerokości 0,6 cm, z ostrym wierzchołkiem i słabo rozwiniętym ogonkiem liściowym, pojawiające się w okresie wzrostu i opadające przed okresem kwitnienia, który trwa od marca do czerwca. Kwiaty o niewielkich rozmiarach, w kształcie kielicha, zielonkawo-żółte, mają około 0,75 cm średnicy. Podstawa płatków i działek jest pokryta włoskami o wyglądzie wełnistym. Płatka grzbietowa jest lancetowata, wklęsła, z zaokrąglonym i lekko odgiętym do przodu wierzchołkiem, tworząc kaptur zakrywający labelum i kolumnę, o długości 0,3 cm i szerokości 0,8 cm. Płatki boczne owalne, z ściętymi wierzchołkami, są mniej lub bardziej skierowane do przodu i lekko odgięte ku dołowi. Płatki dolne mają ścięte, zaokrąglone wierzchołki. Kolumna jest słabo rozwinięta, spłaszczona, z rozdwojonym wierzchołkiem. Podstawa labelum składa się z krótkich, owłosionych guzków, a jego dysk, również pokryty włoskami, ma guzowatą kaluzę w kształcie litery V.
Dla optymalnego wzrostu Chiloschista pusilla potrzebuje poziomu promieniowania świetlnego od 15000 do 25000 luksów, preferując bardziej zacienione miejsca z filtrowanym lub rozproszonym światłem oraz dobrą wentylacją.
Jako gatunek termofilny, idealne temperatury w okresie letnim mieszczą się w przedziale 26–28 ℃ w ciągu dnia i 20–23 ℃ w nocy, z amplitudą 5–6 ℃. Średnie temperatury wiosennych dni mieszczą się między 29–30 ℃ w dzień i 18–22 ℃ w nocy, z dzienną różnicą 12–8 ℃. Na okres zimowy zaleca się temperatury 27–29 ℃ w dzień i 17–19 ℃ w nocy, z różnicą 8–12 ℃.
Wilgotność powietrza niezbędna do utrzymania tego gatunku będzie wynosić około 80% przez cały rok, gatunek wymaga wysokich wartości tego parametru.
Ponieważ ten gatunek nie wytwarza liści, fotosynteza odbywa się na poziomie tkanek korzeniowych, co wskazuje na niemożność uprawy tego gatunku lub jakiegokolwiek innego gatunku z rodzaju Chiloschista w doniczkach. Ze względu na nietolerancję szorstkich powierzchni, zaleca się montowanie okazów Chiloschista pusilla na płytkach kory lub gładkich fragmentach drewna. Gatunki Chiloschista źle reagują na manipulację, a często usunięcie okazów z podłoża wzrostu prowadzi do ich utraty. Zazwyczaj hodowca zdecyduje o montażu okazów od stadium siewki, po wyjęciu z hodowli tkankowej (zwykle agar odżywczy) i umieści rośliny na podłożu, które nie będzie później zmieniane. Wykonanie tych operacji w okresie rozwoju nowych wzrostów korzeniowych zapewni przytwierdzenie rośliny do podłoża.
Podlewanie będzie obfite i częste przez cały rok, jednak zimą, przez okres 2–3 miesięcy, wyjątkowo w obszarach o krótkim fotoperiodzie, można je ograniczyć, nie wprowadzając jednak faktycznego okresu zaprzestania podlewania. Najwyżej można zdecydować o opóźnieniu podlewania o 2–3 dni po wyschnięciu korzeni. Rośliny będą utrzymywane stale wilgotne w okresie wzrostu.
Nawożenie będzie przeprowadzane w okresie aktywnego wzrostu za pomocą zrównoważonych nawozów, ale w rozcieńczeniach do maksymalnie 25% zalecanych dawek producenta. W okresie od wiosny do połowy lata można stosować nawóz o wyższej zawartości azotu, a od połowy lata do końca jesieni stosuje się nawozy o wysokiej zawartości fosforu.
Chcesz zobaczyć więcej artykułów i zdobyć więcej wiedzy? Ten artykuł jest dostępny za darmo, ale możesz wesprzeć secretgarden.ro z recenzją tutaj:
Google: Recenzje w Google
Facebook: Recenzje na Facebooku